செவ்வாய், 27 அக்டோபர், 2009

ஒற்றை மரத்தடி வேர்

வெகு நேரமாகவே கோணலாய் தொங்கி கொண்டிருந்த கரீம் பீடி மாத காலண்டரைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் சுல்தானா. எப்படியும் அரைமணி நேரத்திற்கும் மேலிருக்கும். வைத்தக்கண் வாங்காமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.. எதிர் வீட்டில் சற்று கூடுதலாகவே சிரிப்பொலிகள் கேட்டுக்கொண்டிருந்தன. சிரிப்பு சத்தத்தை கேட்டவுடன் எழுந்து வந்து பார்த்தாள். எதிர் வீட்டு பாட்டியும் அவள் மகளும் தனது மகனுக்காக பெண் பார்த்துவிட்டு வந்ததிலிருந்து இப்படித்தான் திடீரென்று சிரிப்பொலிகள் எழும் அடங்கும். இவளுக்கும் வயது முப்பதை தாண்டியிருந்தது. வேலூருக்கு வந்து இரண்டு வருடங்கள் ஆகிவிட்டன.

சேத்துப்பட்டில் அப்பாஜானுடன் வீட்டிலிருக்கும் போதே சில பொறுப்புகள் இவள் தலையில்தான் விழும். இதுவரை இரண்டு அக்காள்களுக்கு நிக்காஹ் முடிச்சாச்சி. அவர்களை கரையேத்தியதில் சரிபாதி பங்கு இவளுடையது. பக்கத்து கழனிகளிலும் காடுகளிலும் களையெடுத்தும் கலக்காய் பறித்தும் சேர்த்து வைத்த காசு அவர்களின் நிக்காஹ்வுக்காக கரைந்து போனது. குடும்பத்துக்கு ஒத்தாசையாக இருந்த அண்ணனும் டிரைவரா போன இடத்துல ஆக்சிடென்டுல மௌத்தாகிப் போனது மத்தவங்களைவிட இவளுக்கு இன்னும் பளுவைக் கூட்டியது. டிரைவர் வேலைக்கு போயி குடிச்சிட்டு ஒன்னுக்கு பாதியா கொண்ணாந்து வீட்டுக்கு போடற அப்பாஜானும், அவரோடு எப்போதும் மல்லுக்கு நிக்கிற அம்மாவும்தான் இவளது பிரச்சினை. அடிக்கடி ஊர்வம்பை வாங்கிட்டு வர்ற தம்பியின் போக்கும் சரிவர இல்லாதது இவளுக்கு இன்னும் குடும்பத்த பத்தின கவலையை அதிகப்படுத்தியது.

ஒரு கட்டத்துல அம்மாவுக்கும் அப்பாஜானுக்கும் சண்டை வலுத்து போயி அப்பாஜான் எங்கேயோ சென்று விட்டு இதுவரை வீடு திரும்பாதது இவளை இன்னும் உலுக்கியது. தம்பியும் சரியில்லை. மூத்த மகனாக இருக்க வேண்டிய முதல் மருமகனுக்கோ வருடந்தவறாமல் வசவசவென ஏழு குழந்தைகளை பெற்று தன் ஆண்ம பலத்தை நிரூபிக்கவும், மூன்று மாதத்திற்கொருமுறை பிள்ளைகளோடு வந்து விருந்துண்ணவுமே சரியாக இருந்தது. இரண்டாவது மருமகனோ இவர்கள் பக்கம் தலைவைத்தும் படுப்பதில்லை. ஆண் இல்லாத குடும்பமாகத்தான் தோன்றியது இவளுக்கு. அந்த குடும்பத்தின் நல்லது கெட்டதென எல்லாம் இவள் தலையில் தான். எப்போதாவது மனசு கனத்திருந்தால் செஞ்சி ரோட்டிலுள்ள சைதானி பீவி தர்காவுக்கு சென்று ஜியாரத் செய்துவிட்டு வருவதும், அங்குள்ள ஒற்றை மரத்தடியில் அமர்ந்து அதனோடு பேசிவிட்டு வருவாள். மனசும் லேசாக மாறியிருக்கும். முன்பு போல இப்போதெல்லாம் கழனிக்காட்டில் வேலைகள் அதிகம் வருவதில்லை. மழை பெய்யாமல் காய்ந்து போன வயலில் என்னதான் இருக்கும் எல்லாமே மாறிப்போனது. எப்படியோ சின்ன அக்காளின் உதவியால் வேலூருக்கு குடும்பம் வந்து ஒரு ஆசிட் கம்பெனியில் வேலைக்கும் சேர்ந்தாச்சு.
ஒரு சில நேரங்களில் இவளது நிக்காஹ் பற்றி பேச்சு எழும். அதே வேகத்தில் அப்பேச்சு காணாமல் போய்விடும். இவளுக்கும் ஆசைதான். இவள் சோட்டுப் பெண்களான ருக்கையாவும் ஷர்மிளாவும் ஆளுக்கு இரண்டு குழந்தைகளை கையில் பிடித்துக் கொண்டு அம்மா வீட்டுக்கு வருவதையும் போவதையும் பார்க்கும் போது இவளது நெஞ்சு பெருமூச்செரியும். ஆனால் குடும்பத்தையும் அம்மாவையும் யார் பார்த்துக்கொள்வார்கள். யாரும் தயாராகயில்லை. தம்பியும் ஏதோ ஒன்னுக்கு பாதியாய் வீட்டிற்கு தனது பங்களிப்பை செய்துகொண்டிருந்தான். இது அப்பாஜானை நினைவூட்டியது. அவர் இருந்திருந்தால் யாரையாவது நிக்காஹ் செய்து கொண்டு போயிருப்பாள்.
“உனக்காக இல்லாட்டியும் பரவாயில்ல.. அடுத்து தம்பி இருக்கான்ல. அவனுக்கு நிக்காஹ் ஆக வேண்டாமா?”
ன் மென்மையான வார்த்தைகளும், எளிதாக பழகும் சுபாபமும் இவளை வெகுவாக ஈர்த்திருந்தது. இவள் சுலபமாக யாரிடமும் பேசுவதில்லை. குறிப்பாக ஆண்களிடம். அப்பாஜான் இல்லாத பிறகு நிறைய மைனர்களும் திருமணமான தடியன்களும் இவளை சுற்றிய போதிலிருந்து தான் தன் பேச்சைக் குறைத்துக் கொண்டாள். இவள் அவனின் வார்த்தைக்கு மயங்கி கட்டுபட்டிருந்தாள். இதற்கு அவளின் குடும்பச் சூழல் ஒரு காரணமாக இருந்தாலும், தனிமையின் கொடுமை இவளை உச்சத்தில் வைத்திருந்ததும் கூட.
முதலாளி இல்லாத ஒரு மாலைப் பொழுத
எதிர் வீட்டுப் பாட்டி சொன்ன போதுதான் அவர்களின் உள்நோக்கம் இவளுக்கு புரிந்தது. இவளின் சம்மத்தத்தோடு தம்பிக்கு நிக்காஹ் முடிந்தது. மனசு கனக்கும் போதெல்லாம் மாடியில் அமர்ந்து அழுவாள். அருகே சைதானி பீவியும் ஒற்றை மரத்தடி வேரும் இல்லாதது இன்னும் மனசை கனக்க வைத்தது. இப்போதெல்லாம் இவளுக்கும் தம்பி மனைவிக்கும் ஏதாவது சிறுசிறு பிரச்சினை வந்து கொண்டிருந்தது. சின்ன சின்ன வி~யத்தையும் பூதகரமாக்கிக் கொண்டிருந்தாள் தம்பி மனைவி. அம்மாவும் தம்பியும் மனைவி பக்கம்தான்.
இந்த நேரத்தில் தான் ஆசிட் கம்பெனியில் அறிமுகமானான் குமார். ஒரு வயது மூத்தவன். பட்டப் படிப்பும் முடித்திருந்தான் என்றாலும் இவளைப் போலவே ஆசிட் பாட்டில்களோடு மல்லுக்கட்ட வேண்டியிருந்தது அவனுக்கு. அவ
னில் காலி பாட்டில்களின் அறையில் இவர்களின் தனிமை சில பாட்டில்களோடு நொறுங்கிப் போனது. அந்த பொழுதின் அடையாளமாக இவளின் வயிற்றில் அவனது விதை ஊன்றியிருந்தது. அதன் பிறகு இருவரும் மும்முரமாகவே பேசிக்கொள்வார்கள். அதில் பெரும்பாலும் அது அந்த விதையைப் பற்றித்தான் பேச்செழும்..
புத்தகங்கள் இருந்ததும் தான் இவளுக்கும் அந்த வீட்டிற்குமான உறவை வலுப்படுத்தியிருந்தது. இலக்கியம் பரிச்சயம் இல்லாத போதிலும் அது குறித்து அவனிடம் விவாதிப்பாள். இது அவனுக்கு சற்று பிரமிப்பாகவே தோன்றும். வாழ்க்கை தானே இலக்கியம். வாழ்வின் ஒவ்வொரு பகுதியையும் பயணம் செய்தவள் தானே அவள். அதை அவன் அறிந்திருக்கவில்லை. அன்றும் ‘உடன்போக்கு’ குறித்த அன்றைய வகுப்பை இவளோடு பகிர்ந்து கொண்டான். “இந்த காலம் மாதிரியே அந்த காலத்திலும் ஆணும் பெண்ணும் காதலிச்சு வீட்டுக்குத் தெரியாம ஓடிப் போயிருவாங்களா அத்த.. செவிலித்தாய்னு ஒருத்தங்க அந்த பொண்ண தேடிப் போயி அவெங்க ரெண்டு பேரும் குடும்பம் நடத்துறத மறைஞ்சிருந்து பாத்துட்டு வந்து அந்த பெண்ணோட அம்மாகிட்ட சொல்லுமாம்…” என்று தான் வியப்பிலாழ்ந்தவற்றை பகிர்ந்து கொண்டிருந்தான். ஏதோ நினைத்தவள் “சரிடா.. நான் கிளம்புறேன் நல்லா படி..” ன்னு அவன் வீட்டு வாசல் தாண்டினாள்.
காலை இவளது அக்காள்களும் அவர்களது கணவர்களும் வாய்க்கு வந்தபடி பேசிக்கொண்டும் இவளது அம்மாவையும் தம்பியையும் ஏசிக்கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களின் பேச்சிலிருந்து சுல்தானா வீட்டை விட்டு போயிருந்ததை அறிய முடிந்தது. இரண்டு மருமகன்களும் தங்களின் கவுரவம் கெட்டுவிட்டதாக அரற்றிக
மாலைப்பொழுதுகளில் பக்கத்து வீட்டிற்கு குடி வந்திருந்த அண்ணன் மகன் சிராஜிடம் பேசிவிட்டு வருவது இவளுக்கு ஆறுதலாயிருந்தது. சிராஜ் இவளுடைய அத்ததையின் பேரன். ஊரிசு கல்லூரியில் தமிழ் இலக்கியம் படித்து வந்தான். இவளுக்கு கவிதையில் கொஞ்சம் நாட்டம் இருந்ததும், சிராஜிடம் நிறை
ய கொண்டு வயிற்றில் குழந்தைகளை சுமந்திருந்த தனது மனைவிகளை நோக்கி அடிக்கடி கைஓங்கியபடி இருந்தனர். நல்லவேளை தம்பி மனைவி அம்மா வீட்டிற்கு சென்றிருந்தாள்.
ஓரிரு வாரங்கள் கழித்து சின்ன அக்காள் அவசரமாக வீட்டிற்குள் நுழைந்தாள்.
த்துல தாலியோட பொட்டு வச்சிகிட்டு போறத..” ன்னு சொல்லி தலையில் அடித்துக் கொண்டு நின்றாள் சின்ன அக்கா. “ சைதானி பீவி…. உனக்கே இது நல்லாயிருக்கா….” வயிற்றில் அடித்துக் கொண்டு
“ நம்ம குட்டிபாபு அந்த பறத்தெரு மேட்டுல நம்ம சுல்தானாவ பார்த்தானா.. க
ழு தரையில் சாய்ந்தாள் அம்மா. சுவற்றில் கோணலாய் தொங்கி கொண்டிருந்த காலண்டர் காற்றில் அசைந்து கீழே விழுந்தது.

கருத்துகள் இல்லை: